Od dziecka kocham samochody i zupełnie nie rozumiem, dlaczego tak długo nie napisałam wam o tym, bo mogę o nich gadać godzinami.
Od kiedy pamiętam wolałam te większe. Pamiętam, jak mój tata sprzedał Opla Record i przyjechał do domu Maluchem. Popłakałam się i odmówiłam wejścia do nowego auta. „Babciu, przecież ten samochodzik jest za mały. Nie zmieszczę się” – rzekłam do babci…
Trudne początki
Prawo jazdy zrobiłam zaraz po maturze na wakacyjnym kursie w Augustowie. Nauki pobierałam w Polonezie u instruktora, który wcześniej jeździł karetką pogotowia. Lubił mnie, ale któregoś dnia powiedział: „Kobieto, naciśnij ten pedał gazu. Przecież wleczemy się 30 km/h”. Na szczęście miałam szansę poprawić swój image w warsztacie, gdzie Polonez spędzał bardzo dużo czasu. Uwielbiałam diagnostykę awarii także z perspektywy kanału i już wtedy wsłuchiwałam się w pracę silnika jak w najpiękniejszą melodię.
To zresztą pozostało mi do dziś. Uwielbiam diesle. Nic tak cudownie nie cykało jak silnik mojego niestety już zezłomowanego Mitsubishi Pajero 
Poza tym słyszę, kiedy rozrząd ma ochotę odmówić współpracy, kiedy trzeba wymienić klocki hamulcowe (ale to podstawa) i inne takie dźwięki sygnalizujące problemy.
Żałuję, że oprócz: rzucenia się pod samochód w celu namierzenia ewentualnych wycieków, sprawdzenia poziomu płynów, uzupełnienia płynów, wymiany żarówki (ale to w starszych modelach, bo w nowych trzeba wymienić od razu pół samochodu
), podładowania akumulatora oraz napompowania opon, nie umiem zrobić niczego przy samochodzie. Za to mechanicy niezbyt mnie lubią, bo za dużo słyszę 
Motoryzacja, zwłaszcza ta, która odchodzi, czyli na ramie, z odpowiednim prześwitem i napędem 4×4, jest moją pasją. Kolejną. Obok robienia dekoracji i aranżacji przestrzeni, o czym już wielokrotnie opowiadałam.
Pasje powodują, że jestem50plus i ROZKWITAM, a nie przekwitam, jakby chciał świat pełen stereotypów.
Przeczytaj też Niedzielne rytuały
